Falllistamaðurinn

Mig skortir orð til að lýsa því hvað Didier Drogba er flottur. Það að hann skorar mörk svona oft er aukaatriði; það sem skiptir hann verulegu máli er að láta sig falla á sem fegurstan hátt. Það eina sem ég man eftir leik Barcelona og Chelsea núna eru kollhnísarnir sem hann fór og sem hann tók örlítið hlé á til að skora markið sem skipti öllu máli; í leiknum gegn Arsenal var hann hápunktur skemmtunarinnar. Hver annar en snillingur hefði látið sér detta í hug að pirra Lehmann (sem er greinilega auðvelt að pirra) þar til hann lamdi hann svo hann gæti dottið svona fallega. Og hann uppgötvaði sálufélaga sinn þarna í markinu því Lehmann datt næstum því jafn vel og Drogba.

En talandi um leikræna tilburði. Ég er að nálgast síðu 650 í "The Ball is Round". Síðustu síður hef ég verið að lesa um ítalskan fótbolta síðustu áratugina og þá sérstaklega baráttu norður og suðurs. Mið-Ítalía hefur alltaf átt bestu liðin, norðan frá Mílanó og suður til Rómar; nyrst þóttu vera bændur sem hokruðu við landamæri Sviss og Austurríkis og sunnar voru aumingjarnir í Napólí sem lifðu á styrkjum og svindluðu á kerfinu eins og íbúar Liverpool (eða það segir Boris Johnson og ef ég á ekki að trúa þeim stjórnmálamanni heimsins sem er með flottasta hárið þá veit ég ekki hverjum ég á að trúa). En allt í einu reis upp lið í Verona sem kenndi sig við Grikkland og var með danskan striker; í því kristallaðist aðskilnaðarstefna norðurhlutans -þetta er einhverskonar Skotland Ítalíu greinilega. Mér fannst best að þegar lið Napólí kom norður þá var tekið á móti þeim með borðum sem á stóð: "Velkomnir til Ítalíu."

En Napólí var alltaf þekkt fyrir aumingjaskap og mafíustarfsemi þar til þeir fóru að leita í sófunum heima hjá sér og öngluðu saman nægilega miklu til að kaupa einn leikmann, sjálfan Maradona. Hann var að sjálfsögðu fluttur á völlinn í þyrlu og tugir þúsunda borguðu sig inn til að sjá hann leika einan með boltann í hálftíma. Hann reyndist nægur drifkraftur til að liðið ynni deildina í fyrsta sinn og sjá; borgin fór á vikufyllerí og í dag eru þar þúsundir drengja sem heita Diego vegna þess að þeir voru getnir þessa viku.

AC Milan var í tómu tjóni þar til bjargvætturinn Silvio kom og þar komu þyrlur líka við sögu. Hann tók við liðinu og flutti það í þyrlum á völlinn um haustið meðan "Valkyrjureiðin" var spiluð; ef menn átta sig ekki á hvað þetta var ósmekklegt þá er það sama tónlist og var notuð í "napalm in the morning" árásinni á þorpið í "Apocalypse".... þessi koma liðsins var síðan sýnd endalaust í sjónvarpsstöðvunum hans. Silvio átti auðvitað fjöldamargar sjónvarpsstöðvar og stærstu auglýsingastofu landsins. Bannað var á Ítalíu að eiga sjónvarpsstöðvar sem næðu til alls landsins fyrir utan þessar þrjár sem flokkarnir þrír höfðu skipt á milli sín; Silvio stofnaði bara stöð í hverjum einasta bæ og fór svo að sýna sömu dagskrána á þeim öllum. Hann var kærður fyrir þetta en þar sem hann var alltaf í sólbaði með Craxi forsætisráðherra frestaði Craxi því að eitthvað yrði gert í málinu í tvö ár; þá voru allir búnir að gleyma þessu. Silvio vissi sem var að besta leiðin til að fá fólk til að kaupa áskriftir var a sýna fótbolta og því gerði hann það stanslaust.